چه غمگینم

          چو میدانم که هر کس می زند در را      

در خاموشی من را    

به دستش خنجری دارد

بر لب خنده ای

و نامش دوستی ست            

خودش را با هزاران خود برایم ارمغان دارد

چه غمگینم

چو میدانم در این بازار آشفته

           

عجب ارزان خریدارند انسانها انسان را